نفســـانـــــیــــــات

مجلس لاريجاني تو مشت رفسنجانی!

nafsaniat — Tue, 22 Jun 2010 21:46:18 GMT

حاشیه...

● این همه کردان روی صندلی‌ها مجلس بودند و ما اینقدر خفّت کردان را کشیدیم! +

● شماره موبایل نماینده‌های طراح وقف دانشگاه آزاد برای ارسال پیامک و تماس مستقیم! +

● با معناترين عكس تاريخ مطبوعات ايران ( میز به ایشان چسبیده‌است!) +

● آقای رئیس‌جمهور؛ شما هم «وزارت نفت» را وقفِ این دو خواهرزاده‌ی گل‌ات کن! +

● جالبه که هیچ کدوم از علما هم که اینقدر نگران حجاب و عفاف هستند راجع به میلیاردها تومن سرمایه د.آزاد موضع خاصی ندارند! +

روزی که گذشت خیلی خوش گذشت! چون با دوستان جلوی مجلس علیه جاسبی و هاشمی و لاریجانی و عباسپور تهرانی شعار دادیم. بنده در این عکس رؤیت می‌شوم اگر دقت کنید؛ شعارهایي که بیشتر به من حال داد:

رئیس مجلس ما‍، ننگ ما ننگ ما. علی لاریجانی استعفا استعفا؛ مجلس لاريجاني تو مشت رفسنجانی؛ عباسپور تهراني استعفا استعفا؛

علیرغم سکوت خبری رسانه‌های طرفدار لاریجانی در مورد این تجمع یا تلاش برای کم‌رنگ جلوه دادن آن، تجمع بسیار مؤثر و پرشوری بود.

حتی نماینده معتدلی مثل شهرزاد نماینده اصفهان هم به جمع تجمع‌کنندگان آمد و از اقدام مجلس ابراز ندامت کرد.

11 عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس هم همگی در اعتراض به رئیس کمیسیون یعنی عباسپور تهرانی برادرخانم جاسبی استعفا دادند. +

نادران بحث استیضاح هیئت رئیسه بخاطر این افتضاح را مطرح کرد + . توکلی در صحبت‌های پیش از دستور در حد خودش اعتراض کرد. بروجردی مصاحبه‌اش در حمایت از دانشگاه آزاد را تکذیب کرد + و ...

شعارها و افدامات خودجوش انجام شده توسط دانشجویان در فصل امتحانات هم بدیع و جالب توجه بود. ( + و + )

و چقدر جالبه که سایتی مثل تابناک اعلام می‌کند که از این تجمع‌ها هر هفته روبروی مجلس برگزار می‌شود!(+)

سایت خبرآنلاین (وابسته به لاریجانی و با مدیریت انتظامی) هم که بیشتر شبیه بی‌بی‌سی خبر تولید می‌کند هیچ اشاره ای به این تجمع ندارد و برای خودش سوت می‌زند؛ البته به توصیه روانشناسان سوت زدن هنگام ترسیدن هم یکی از راه‌های کاهش استرس است!

ننگ تاریخی این مصوبه مجلس بر پیشانی لاریجانی خواهد ماند. مثل قضیه شهرام جزایری و کروبی که تا آخر عمر ازش راجع به اون می‌پرسند این افتضاح مجلس به ریاست لاریجانی هم پرونده سیاسی لاریجانی را خواهد بست.

مخصوصا با این برخوردهای تحقیرآمیز متفرعنانه ایشان و متهم کردن مخالفان به غوغاسالاری و دریده‌‌گویی و بی‌عقلی + . هر چقدر هم این مواضع متفرعنانه را ادامه بدهند منفورتر خواهند شد.

نمی‌دونم آه مرحوم کردان بود، چی بود. هرچی که بود خدا بدجور گذاشت تو کاسه لاریجانی...

ما می‌فهمیم، آن‌ها نمی‌فهمند

nafsaniat — Fri, 11 Jun 2010 09:12:35 GMT

به نظرم کتاب نفحات نفت رضا امیرخانی چندان ارزش نوشتن و بحث کردن ندارد، اما از باب بروز شدن وبلاگ و یادآوری چند نکته خدمت ایشان این سطور را می‌نویسم:

● برادر من! مرحوم معارف تارزن! نبوده. "دوتار" می‌زده...

آخه قانون کار را می‌دادند کی بنویسه؟ مش حسن بقال؟! اگر این کار را هم می‌کردند که می‌گفتید چرا از نخبگان و تیزهوشان مملکت استفاده نمی‌شود و از مش حسن بقال استفاده می‌شود. واقعا یک آدم حسابی هم که آمده در یک امر انضمامی مربوط به جامعه ورود کرده را باید این‌طور مطرح کرد؟

● اصلا از این واژه‌سازی‌هایتان خوشمان نیآمد: دولتی و سه‌لتی؛ قانون و قانان؛

برادر من فکر و فرهنگ با بازی با کلمات اصلاح نمی‌شود. زیاد به خودتان زحمت ندهید.

برای این که زیاد هم سیاه‌نمائی نکرده‌باشم خدمتتان عرض می‌کنم که صرافت طبع و زبان داستانی "من او" بیشتر به تفکر نزدیک‌تر است تا این بازی با کلمات در کارهای اخیرتان. آقای امیرخانی من به شما علاقمندم، من شما را دوست دارم!(به سبک علاقه احمدی‌نژاد به موسوی در مناظره) سعی کنید به عالم شاعرانه جوانی‌هایتان برگردید و دست از این مهندسی کلمات بردارید. هیچ تفکری با مهندسی کلمات زائیده نخواهد شد.

● این لحن همراه با گوشه و کنایه و از موضع بالا نسبت به شعارها و مواضع دولت احمدی نژاد هم برای بنده آزاردهنده بود.

به نامه ای که ده سال پیش برای دوستتان نوشته‌اید و در یک فصل کتاب آورده‌اید دقت کنید و لحن آن را با لحن بقیه کتاب مقایسه کنید.

انگار که ده‌سال پیش شما هم کنار همه مشکلات ایستاده‌اید و مانند همه ماجراها را نظاره می کنید و خیلی با احتیاط در بعضی جاها تقصیر را متوجه دولت و نهادهای حکومتی می‌کنید، اما در بقیه کتاب انگار که کار دست یک مشت آدم کوتاه‌قد کوتاه‌فکر است که حتما باید مراتب بی‌تدبیری آنها توسط شما افشاء شود.

متأسفم که وقتی در همین نامه از وزیر تعاون وقت(سال 1378) صحبت می‌کنید می‌شود "وزیر شریف و زحمت‌کشی که تجربه مدیریت ستادی‌اش گرانقدر است" اما مثال‌هایتان از اقدامات دولت نهم (مانند مثال مشکل آب در خرمشهر ص 69) با لحنی عموما تمسخرآمیز و از موضع "ما می‌فهمیم، اما آن‌ها هیچ چیز نمی‌فهمند" است.

● صحبت خاص دیگه‌ای ندارم. بیشتر مواظب خودتون باشید.

استفاده از زمین های سفارت روسیه در طرح مسکن مهر

nafsaniat — Wed, 26 May 2010 14:52:18 GMT

البته بنده که در مطالب قبلی ثابت کرده‌ام که از طرفداران فرهنگ و ادبیات روسیه هستم ولی خوب من هم مثل احمدینژاد از این جدال بین شک و ایمان در روح قومی ملت روسیه و تبلور نامناسب آن در قالب مواضع دودوزه‌بازانه سیاستمداران روس رنج می‌برم.

جدیدا زیاد با ماشین از کنار سفارت روسیه رد می‌شوم. نمی‌دانم تابحال به وسعت زیاد این سفارتخانه و ساختمانهای داخل آن توجه کرده‌اید یانه؟(+)

به نظر من که این وسعت از زمین و ساختمان‌های چندطبقه داخل آن در مرکز شهر تهران به درد دوران استعمار و حزب توده و جنگ سرد و همه مناسباتی که وقتش گذشته است می‌خورد.

یکی از ساختمان های داخل سفارت را یکبار شمردم ده طبقه بود! با اتاق های متعدد. واقعا اینقدر آدم چیکار می‌کنند اونجا؟!

به رئیس جمهور محترم پیشنهاد می‌کنم در ادامه زمین گیر کردن توپولف و این موضعگیری اخیر در خصوص روسیه زمین های این سفارتخانه را هم آزاد کند و در طرح مسکن مهر در اختیار زوج های جوان قرار دهد!

پدیده نمایشگاه بیست و سوم

nafsaniat — Fri, 14 May 2010 21:01:18 GMT

به نظر من پدیده نمایشگاه بیست و سوم کتاب تهران چرخ‌دستی‌های مقوائی اهدائی غرفه مؤسسه نور برای بازدیدکنندگان و خریداران از این غرفه بود.

البته از رانی گلابی و بستنی یخی های فالوده ای میهن هم نباید ساده گذشت. ضمن این‌که از مؤسسه پردازش هم بواسطه تولید کتب کمک آموزشی از مهدکودک تا دکترای تخصصی و پخش تبلیغات گوش‌خراش و اعصاب‌خردکن از رادیوی نمایشگاه می‌بایست تقدیر کرد.

ولی انصافا این ابتکار چرخ‌دستی‌های مقوائی مؤسسه نور از آن ابتکارهای بکر بود. این را کسانی می‌فهمند که بندهای انگشتشان طعم تاول‌های حمل کتاب از این‌ور نمایشگاه به آن طرف نمایشگاه را چشیده باشد.

حدس من این بود که این ابتکار را مدیران مؤسسه در سفر به یک نمایشگاه درست و حسابی در آن‌طرف آب یادگرفته‌اند که البته این حدس هم در گفتگو با یکی از دوستان شاغل در مؤسسه نور تأیید شد و مشخص شد که کشور مقصد هم دوبی بوده!

به هر حال بنده از طرف خودم و همه اهالی فرهنگ از این اقدام شایسته تقدیر می‌کنم و حاضرم چنانچه مسئولیت‌های بالاتر فرهنگی به من واگذار شد از هرنوع سفر خارجی مدیران حمایت کنم به شرط این‌که در ازای هر سفر خارجی حداقل یک کار خوب یاد بگیرند و در مملکت خودمان اجرا کنند.

تهران در بعد از ظهر

nafsaniat — Sat, 08 May 2010 20:25:04 GMT

حاشیه...

● روز سه‌شنبه 21 اریبهشت ساعت 12 ظهر رونمائی از کتاب "مسأله بیست و دوم خرداد نبود مسأله بیست و دوم بهمن بود" در سرای اهل قلم نمایشگاه کتاب با سخنرانی حاج آقای میرباقری است. بیآئید و به دیگران هم بگوئید بیآیند.

● اگر به نمایشگاه کتاب رفتید پیشنهاد می‌کنم به این غرفه‌ها سر بزنید:

هرمس، حکمت، پرسش، سوره مهر، لب‌المیزان، موعود عصر‍، صبح، مؤسسه ایران.

● این کتاب را هم حتما بخرید: درباره‌ی شعر‍‌، اکبر جباری، انتشارات پرسش؛

هرچند بنا به فتوای شهریار زرشناس پول ریختن در جیب انتشاراتی‌هائی مثل چشمه، ثالث، مرکز و نی بنابراحوط حرام است اما کتاب "تهران در بعد از ظهر" مصطفی مستور را از غرفه نشر چشمه در نمایشگاه کتاب خریدم و خواندم.

در راستای این‌که پزدادن به مطالعات از جمله مسائلی‌است که یک وبلاگ‌نویس را ارضاء می‌کند چند خطی برایتان می‌نویسم؛

کتاب شامل شش داستان است که نام آن به اسم بلندترین داستان کتاب است. از این داستان کتاب و داستان "چند روایت معتبر درباره‌ي بهشت" کتاب خوشمان آمد.

من بیشتر دنبال این بودم که نویسنده چگونه به سوژه تهران پرداخته‌است و برای همین هم شاخک‌هایم به خواندن این کتاب حساس شد چون فکر می‌کنم بسیاری مسائل مبتلابه ما در یک‌سال گذشته به پدیده‌ای به نام تهران برمی‌گردد.

خب البته مستور هم همه آن‌چیزهایی را که من می‌خواستم در مورد تهران نگفته بود. فقط تقریبا این را گفته بود که در تهران و بخصوص تهران شمالی خدا مرده است. یک شخصیت پیرزن بیسواد هم مشابه مادربزرگ شخصیت اول "روی ماه خداوند را ببوس" وجود داشت که حرف های گرم و دلنشینی در مورد خدا زده بود.

خلاصه این که خواستم بگم منم از اینجور کتاب‌ها می‌خونم.

پی‌نوشت:‌به حواشی بیشتر از متن توجه کنید.

خـــــــــــــــانه

nafsaniat — Sat, 01 May 2010 21:26:18 GMT

باید دنبال خانه بگردم برای شروع زندگی جدید؛

ضمن تشکر از زحمات وزیر بی‌ادعا و پرکار مسکن دولت دهم بابت افزایش وام مسکن و پائین آوردن قیمت مسکن و ... باید خدمتتان عرض کنم که وقتی صحبت از خانه می‌شود از این‌که می‌گویند فلان‌خانه مال فلانی است اصلا چیزی سر در نمی‌آورم.

یعنی به عبارت دیگر این موضوع که یک قطعه از زمین مال یک نفر از ابنای آدم باشد و انسان احساس کند که آنجا متعلق به اوست در عقل اینجانب نمی‌گنجد.

برایم بسیار دشوار و فهم‌ناشدنی است که آدم جدی‌جدی باور کند تکه‌ای از زمین ملک اوست.

همه‌چیز در دنیا امانت است. روزی در دست این و روزی در دست شخص دیگر‌ست و داشتن تکه کاغذی که در آن مشخصات ملک و شخص را در کنار هم ثبت کرده‌اند این حقیقت را چندان تغییر نمی‌دهد.

نمی‌دانم شاید هم از روی پروپاگاندا برای خدا این‌ها را می‌گویم تا از باب روایت "‌ الرِّزْقُ يَطْلُبُ مَنْ لَا يَطْلُبُه‏‍، روزی انسان، خود دنبال کسی‌ كه او را نمی‌طلبد راه می‌افتد" (‌غررالحکم حدیث شماره 9194) خانه ما را هم بفرستد دنبالمان!

ما که در مرآ و منظر دیگران و علی رؤوس الأشهاد اعلام کردیم که هیچ کشش و طلبی نسبت به خانه نداریم...

بازگشت نفسانیات

nafsaniat — Fri, 30 Apr 2010 14:13:18 GMT

سلام علیکم؛

از امروز دوباره هستم و می‌نویسم.

●چند روز اول سال 1389 کربلا بودیم. من بشدت با مضمون این روایت که می‌گوید هرکس زیارت کربلا نرفته هیچ خیری از زندگی‌اش ندیده‌است موافق هستم.

● "نفسانیات یک من" به "نفسانیات" تبدیل شد. شاید یکی از دلایلش این‌است که در شروع زندگی مشترک باید یک مقدار خودت را کنار بگذاری و تمرکزت روی شخص دیگری باشد. یکی از دلایل عدم بروز شدن نفسانیات هم سیر کردن در همین فضا و حال و هوای ذهنی در چندماه گذشته بوده‌است...

●اول قصد داشتم وبلاگ جدیدی راه‌اندازی کنم که با مشورت دوستان وبلاگی منصرف شدم. یکی از انگیزه‌هایم هم این بود که در رزومه‌ام بنویسم مدیریت وبلاگ نفسانیات یک من 1388-1385! و یک وبلاگ جدید هم به رزومه‌ام اضافه کنم! ولی خوب نهایتا همینی شد که می‌بینید: یک مقدار اسم وبلاگ و طراحی آن به فضای جدیدم نزدیکتر شد. از دوست عزیزم جناب SFO بابت زحمت طراحی جدید متشکرم.

●در مدت سه‌سال گذشته خاطرات خوبی از این وبلاگ دارم که به مناسبت این شروع جدید به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنم:

سر کتاب‌های آقای طاهرزاده با وبلاگ آرمانشهر آشنا شدم و یکی دوسال بعد با نویسنده آن در یک نهاد نیمه‌دولتی همکار شدیم.

سر بزرگداشت مرحوم معارف با روح‌الله رجبی کل‌کل داشتیم و چند ماه بعد با همدیگر در حلقه فلسفه کانون اندیشه جوان دور یک میز نشسته بودیم.

برخی پست‌های انتخاباتی و سیاسی هم واقعا حاصل تأمل زیاد و از عمق وجودم بود که البته به نظرم اثر خودش را هم داشت و خاطره‌انگیز بود.

دریافت کامنت از برخی اساتید و دوستانی که مدت زیادی از آنها بی‌خبر بودم هم شیرینی خاص خودش را داشت.

● قصدم اینست که با پست‌های کوتاه‌تر و با تکلف کمتر نسبت به رعایت برخی فرم‌ها که اینجا قبلا رایج بود بروز شوم. ان‌شاء الله.

هجوم شهر

nafsaniat — Mon, 01 Mar 2010 07:23:40 GMT

حاشیه...

● گوشه‌ای از کار رسانه‌ای رژیم در 22 بهمن. ( + )

روی تابلوی مشخصات پارک شهر تهران نوشته شده تأسیس 1324، ضمن این که قید شده لطفا برای حفظ حقوق شهروندی از آوردن سگ به داخل پارک خودداری نمائید.

پارک شهر در مرکز تهران و در یکی از شلوغترین و پرازدحام‌ترین نقاط شهر قرار گرفته‌است.

چند روز پیش برای دومین بار به این پارک رفتم (در حقیقت رفتیم! (چرا اینقدر تو مسائل خصوصی زندگی ما کنجکاوی می‌کنید؟!)).

دلم برای درخت‌ها و گل‌ها و فضای سبز پارک شهر می‌سوزد،‌ برای درختان پیرش. برای پرنده‌هایش.

برای فواره‌های حوضش که بزور می‌خواهند سرزندگی و حیات را القاء کنند.

انگار همه مظاهر شهر، اتوبوس‌های شرکت واحد، ماشین‌ها، ساختمان‌های اداری چندطبقه دودگرفته اطراف پارک و چهارخیابان شلوغی که دور تا دور پارک را محاصره کرده‌اند تصمیم گرفته‌اند پارک شهر را ببلعند.

تصویر کم‌رنگ بجا مانده از طبیعت در قلب تهران دارد در هجوم شهر خفه می‌شود.

لعنت بر توسعه که روزبروز تعداد پیک موتوری‌ها و فروشندگان دوره‌گرد داخل مترو را زیاد می‌کند...

لعنت بر شهر!

پی‌نوشت:

دوست ساکن قمی که روزهای هفته را برای کار در تهران است می‌گفت وقتی از تهران به سمت قم می‌روم، از شلوغی‌های شهر که به عوارضی می‌رسم می‌خواهم پرواز کنم، انگار که به جزائر هاوائی رسیده‌باشم.

وداع باNokia 6300!

nafsaniat — Fri, 29 Jan 2010 11:39:12 GMT

حاشیه...

● وبلاگ نفسانیات یک من در دومین سوگواره وبلاگنویسی عاشورائی بعنوان وبلاگ برگزیده، برنده جایزه سفر کربلاء شد. +

● علاوه بر موفقیت فوق‌الذکر، در پرونده ویژه مهدی نصیری نشریه پنجره در کنار یادداشت سیدحسین نصر در مورد کتاب مهدی نصیری، به مطلبی از وبلاگ نفسانیات یک من هم ارجاع داده شد! +

● آدم چند وقت که نمی‌نویسد دچار وسواس در انتخاب سوژه می‌شود...آخرش هم یک مطلب خزعبل می‌نویسد مثل این پست!

در راستای این‌که نوشتن از چیزهای بی‌اهمیت مربوط به زندگی شخصی وبلاگنویس از جذابیت‌های یک وبلاگ است در این پست برایتان راجع به گوشی موبایل قبلی‌ و گوشی جدیدم می نویسم.

گوشی قبلی‌ام که دوهفته‌ایست در فراق او می‌سوزم! نوکیا 6300 بود. قبل از این‌که دست من باشد دست یک بچه سوسول خسیس اصفهانی ( + ) بود که نه باهاش به کسی زنگ می‌زد نه تماس‌های کسی را جواب می‌داد. بالأخره در یکی از روزهای بهار 1387 من را گول زد و به من فروختش. انگیزه‌اش هم از فروش این گوشی به من این بود که یک گوشی باریکتر بخرد.

ولی خدا وکیلی درسته نوکیا و نستله و سلرون و ... همشون صهیونیستیند ولی خیلی باحال و با کلاسند.

این را از این جهت می‌گویم که در یک حرکت انقلابی دو هفته‌ایست که گوشی ایرانی GLX خریده‌ام! و مجبورم در مترو و تاکسی و این‌طرف و آن طرف قایمش کنم که کسی نبیندش!

البته من پائین‌ترین مدل آن را خریده‌ام که بیشتر شبیه اسباب‌بازی است. ماجرا هم از آنجا شروع شد که برای ارتباط بیشتر و بهتر با خط ایرانسل عیالات محترمه به نظرمون رسید که یک خط ایرانسل هم خودمون داشته باشیم و به یک گوشی دوسیم کارته نیاز پیدا کردیم. این گوشی هم از ارزانترین دوسیم‌کارته های موجود در بازار بود به قیمت 59000 تومان. +

یعنی هربار که س.م.س می‌زنم و دکمه‌هاش رو فشار می‌دهم به یاد دکمه های فلزی و طراحی قشنگ Nokia 6300 فقید حسرت می‌خورم! خیلی انس گرفته بودم با گوشی قبلیم! یک چیزی شبیه به همان که یک بار راجع به لپ تاپم نوشتم که نگرانم باهاش محشور بشم از فرط تعلق!

یک برنامه بلال داشتم روش که ساعات اذان رو اعلام می‌کرد، یک دیوان حافظ داشتم که باهاش فال می‌گرفتم، ریا می‌شه ولی یک صحیفه سجادیه داشتم که چقدر تو مکه و مدینه خوندمش، یک مفاتیح داشتم...

داشتم به این فکر می‌کردم که سنت دوست داشتن و اسم گذاشتن برای برخی جمادات و حیوانات مورد علاقه معصومین مثل شمشیر حضرت علی علیه‌السلام که نامش ذوالفقار بود را آدم می‌تواند برای موبایل مورد علاقه اش هم داشته باشد؟!!!

آرامبخش دل‌ها

nafsaniat — Mon, 11 Jan 2010 05:08:06 GMT

حاشیه...

● این مصاحبه آقای کردان که پس از مرحوم شدنش منتشر شد خواندنی‌است به خصوص برای دوستانی که به کارهای تشکیلاتی سیاسی مشغولند.

خیانت علی لاریجانی به دوست و همکار سابقش عبرت‌انگیز است.

یکی دو ساعت خواندن همه این حرف‌ها وقت می‌برد اما به نظر من ارزش دارد. +

● در مورد برادر محسن رضائی هم که در این مدت زیاد خوانده‌اید و شنیده‌اید اما به نظر من جایزه تمشک طلائی را باید به این خبر تابناک داد:

حمایت انجمن اسلامی دانشجویان ایرانی مقیم فیلیپین!!! از نامه محسن رضائی به رهبر انقلاب. +

چند روزی هست که شرعا و قانونا متأهل شده‌ایم و طبیعتا خوشحالیم و در آسمان‌ها سیر می‌کنیم.

اما دیدن یک کتاب باعث شد که عیشمان کمی منغص شود.

نمی‌دانم آقای واسطی مشهد را می‌شناسید یا نه؟ از روحانیون خوش‌فکری هستند که در زمینه مباحث مربوط به جنبش نرم‌افزاری حرف‌های شنیدنی دارند. رزومه‌ای از ایشان +‍، چند کتاب از ایشان +‌، +‍، + ، سایت مؤسسه‌شان: +

حداقل اش اینست که من رویکردشان به آیات و روایات را بواسطه نگاه معطوف به نیازهای جامعه از نوع نگاه‌های دارالحدیث خودمان که دنبال مجموعه‌های حدیثی با حجم زیاد و نوعا کم اثر و کم خاصیت است بیشتر می‌پسندم.

امروز کتابی با ترجمه آقای واسطی دیدم که عنوان آن این بود: آرامبخش دلها. ترجمه کتاب "مسکن الفؤاد عند فقد الأحبه و الأولاد" از تألیفات شهید ثانی؛

مطالب کتاب مجموعه نقل‌هایی در خصوص صبر بر مصیبت و از دست دادن نزدیکان است و ترجمه کتاب به قلم ایشان هم بسیار روان، خلاقانه و قابل استفاده است.

اما چیزی که ناراحتم کرد جملات اول کتاب بود:

"ای عزیز آیا می‌دانی این کتاب را چه کسی ترجمه کرده و در مقابل تو قرار داده است؟!

پدری که دختر دوازده ساله خود را با لطافت زبانزدی که داشت از دست داد و زخمی عمیق بر قلبش نشست"

و چند خط پائین‌تر این‌گونه امضاء‌ شده بود:

"شیخ عبدالحمید واسطی

مشهد مقدس رضوی

شروع: شب میلاد پیامبر اعظم،‌سال1430قمری، 17 روز پس از درگذشت فاطمه واسطی، دختر عزیز و مؤمنه‌ام"

شاید بدلیل جلسات سال‌های دور در دانشگاه صنعتی اصفهان که در خدمت ایشان بودیم اینقدر ناراحت شدم، شاید هم آدم همیشه باید یادش باشد که دنیا صحنه ابتلا و آزمایش است...