به نظر من پدیده نمایشگاه بیست و سوم کتاب تهران چرخ‌دستی‌های مقوائی اهدائی غرفه مؤسسه نور  برای بازدیدکنندگان و خریداران از این غرفه بود.

البته از رانی گلابی و بستنی یخی های فالوده ای میهن هم نباید ساده گذشت. ضمن این‌که از مؤسسه پردازش هم بواسطه تولید کتب کمک آموزشی از مهدکودک تا دکترای تخصصی و پخش تبلیغات گوش‌خراش و اعصاب‌خردکن از رادیوی نمایشگاه می‌بایست تقدیر کرد.

ولی انصافا این ابتکار چرخ‌دستی‌های مقوائی مؤسسه نور از آن ابتکارهای بکر بود. این را کسانی می‌فهمند که بندهای انگشتشان طعم تاول‌های حمل کتاب از این‌ور نمایشگاه به آن طرف نمایشگاه را چشیده باشد.

حدس من این بود که این ابتکار را مدیران مؤسسه در سفر به یک نمایشگاه درست و حسابی در آن‌طرف آب یادگرفته‌اند که البته این حدس هم در گفتگو با یکی از دوستان شاغل در مؤسسه نور تأیید شد و مشخص شد که کشور مقصد هم دوبی بوده!

به هر حال بنده از طرف خودم و همه اهالی فرهنگ از این اقدام شایسته تقدیر می‌کنم و حاضرم چنانچه مسئولیت‌های بالاتر فرهنگی به من واگذار شد از هرنوع سفر خارجی مدیران حمایت کنم به شرط این‌که در ازای هر سفر خارجی حداقل یک کار خوب یاد بگیرند و در مملکت خودمان اجرا کنند.

باید دنبال خانه بگردم برای شروع زندگی جدید؛

ضمن تشکر از زحمات وزیر بی‌ادعا و پرکار مسکن دولت دهم بابت افزایش وام مسکن و پائین آوردن قیمت مسکن و ... باید خدمتتان عرض کنم که وقتی صحبت از خانه می‌شود از این‌که می‌گویند فلان‌خانه مال فلانی است اصلا چیزی سر در نمی‌آورم.

یعنی به عبارت دیگر این موضوع که یک قطعه از زمین مال یک نفر از ابنای آدم باشد و انسان احساس کند که آنجا متعلق به اوست در عقل اینجانب نمی‌گنجد.

برایم بسیار دشوار و فهم‌ناشدنی است که آدم جدی‌جدی باور کند تکه‌ای از زمین ملک اوست.

همه‌چیز در دنیا امانت است. روزی در دست این و روزی در دست شخص دیگر‌ست و داشتن تکه کاغذی که در آن مشخصات ملک و شخص را در کنار هم ثبت کرده‌اند این حقیقت را چندان تغییر نمی‌دهد.

نمی‌دانم شاید هم از روی پروپاگاندا برای خدا این‌ها را می‌گویم تا از باب روایت "‌ الرِّزْقُ يَطْلُبُ مَنْ لَا يَطْلُبُه‏‍، روزی انسان، خود دنبال کسی‌ كه او را نمی‌طلبد راه می‌افتد" (‌غررالحکم حدیث شماره 9194) خانه ما را هم بفرستد دنبالمان!

ما که در مرآ و منظر دیگران و علی رؤوس الأشهاد اعلام کردیم که هیچ کشش و طلبی نسبت به خانه نداریم...

سلام علیکم؛

از امروز دوباره هستم و می‌نویسم.

●چند روز اول سال 1389 کربلا بودیم. من بشدت با مضمون این روایت که می‌گوید هرکس زیارت کربلا نرفته هیچ خیری از زندگی‌اش ندیده‌است موافق هستم.

● "نفسانیات یک من" به "نفسانیات" تبدیل شد. شاید یکی از دلایلش این‌است که در شروع زندگی مشترک باید یک مقدار خودت را کنار بگذاری و تمرکزت روی شخص دیگری باشد. یکی از دلایل عدم بروز شدن نفسانیات هم سیر کردن در همین فضا و حال و هوای ذهنی در چندماه گذشته بوده‌است...

●اول قصد داشتم وبلاگ جدیدی راه‌اندازی کنم که با مشورت دوستان وبلاگی منصرف شدم. یکی از انگیزه‌هایم هم این بود که در رزومه‌ام بنویسم مدیریت وبلاگ نفسانیات یک من 1388-1385! و یک وبلاگ جدید هم به رزومه‌ام اضافه کنم! ولی خوب نهایتا همینی شد که می‌بینید: یک مقدار اسم وبلاگ و طراحی آن به فضای جدیدم نزدیکتر شد. از دوست عزیزم جناب SFO بابت زحمت طراحی جدید متشکرم.

●در مدت سه‌سال گذشته خاطرات خوبی از این وبلاگ دارم که به مناسبت این شروع جدید به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنم:

سر کتاب‌های آقای طاهرزاده با وبلاگ آرمانشهر آشنا شدم و یکی دوسال بعد با نویسنده آن در یک نهاد نیمه‌دولتی همکار شدیم.

سر بزرگداشت مرحوم معارف با روح‌الله رجبی کل‌کل داشتیم و چند ماه بعد با همدیگر در حلقه فلسفه کانون اندیشه جوان دور یک میز نشسته بودیم.

برخی پست‌های انتخاباتی و سیاسی هم واقعا حاصل تأمل زیاد و از عمق وجودم بود که البته به نظرم اثر خودش را هم داشت و خاطره‌انگیز بود.

دریافت کامنت از برخی اساتید و دوستانی که مدت زیادی از آنها بی‌خبر بودم هم شیرینی خاص خودش را داشت.

● قصدم اینست که با پست‌های کوتاه‌تر و با تکلف کمتر نسبت به رعایت برخی فرم‌ها که اینجا قبلا رایج بود بروز شوم. ان‌شاء الله.